Interessante vraag

De hele dag zijn wij hulpverleners met van alles en nog wat bezig. we hebben onze werkzaamheden. Dus het is logisch dat we daar veel van onze tijd aan besteden. De meeste hulpverleners doen dat zo al jaren lang. Wat daarbij wel eens aan de aandacht ontsnapt is dat hulpverleners zich afvragen wat zij doen. Ik bedoel dan niet wat voor werk, maar wat we doen. Hoe worden de dingen gedaan. Waarom doen hulpverleners dingen op een bepaalde manier. Waarom wordt iets op ‘mijn’ manier gedaan? Dat is wel een interessante vraag.

Wat blijkt namelijk? veel hulpverleners leven hun leven op de automatische piloot. “Zo doe ik dat mijn hele leven al” wordt er dan gezegd. Of er wordt gezegd dat bepaalde zaken in een instelling altijd al op een bepaalde manier gebeurden. En dat is vaak een regen genoeg om er niets aan te (willen) veranderen.

De illusie is dan dat het lijkt alsof er bewust voor een bepaalde levenswijze wordt gekozen, maar niets is minder waar. Het blijkt dat vele overtuigingen en gedragingen een reactie zijn op eerdere gebeurtenissen. Zo is de ’stoere hulpverlener’ soms gewoon een slachtoffer van eigen onzekerheid. Hij weet geen andere manier om daarmee om te gaan dan de wereld om hem heen te intimideren. Dan voelt hij de pijn van zijn eigen onzekerheid niet. En misschien is dat aardige meisje wel een kruidvat van woede. Omdat ze bang is voor ruzie probeert ze het iedereen naar de zin te maken. Haar omgeving en zijzelf vinden dat (tot op zekere hoogte) aangenaam, maar vanbinnen wodt haar innerlijke strijd. En misschien gebruikt die zielige collega, die het toch zo moeilijk heeft, haar slachtofferschap wel om iedereen te manipuleren.

Dus het uiterlijke gedrag (stoer, aardig en zielig) is soms helemaal niet echt. Het is een reactie op een gevoel dat we liever niet voelen. Door zelf in die reactie te geloven lijkt ons doen en laten onder controle, maar het is niet meer dan een gespeeld toneel. Interessante vraag dus: waarom leef ik mijn (werk)leven op mijn manier?

2008 JP